Alanna van Loomio ontmoette Vica Rogers in Londen om meer te leren over haar wereld van burgereducatie en activisme. Vica was betrokken bij de Occupy-beweging in het Verenigd Koninkrijk en is sindsdien aan verwante onderwerpen blijven werken. We namen even de tijd in Vica's achtertuin om te horen hoe samenwerking in groepen burgers in haar gemeenschap helpt zich rond het onderwerp schulden te organiseren.
De samenleving bekijken door de lens van schulden
Schulden lijken een cruciaal onderdeel te zijn van hoe de economie tegenwoordig functioneert. Ze hebben zo'n grote invloed op ons leven. Door aan schulden te werken, kunnen we over veel andere onderwerpen praten.
Een groot deel van wat we doen is leren en zaken vertalen op een manier die mensen kunnen begrijpen — altijd met een visie op een democratischere samenleving. Als we bijvoorbeeld kijken naar hoe de financiën van lokale overheden werken, kijken we niet alleen naar de slechte kanten, maar ook naar hoe het beter en anders kan.
Doorgaan tussen vergaderingen
We komen elke twee weken bijeen. Tussendoor moesten er veel besluiten worden genomen. Dat deden we via e-mail, maar heel vaak kwamen we niet echt tot een besluit.
Er was bijvoorbeeld een deadline voor een financieringsaanvraag. We hadden geen tijd om te vergaderen, dus begon ik het gesprek op Loomio en plaatste het als voorstel. Maar niet iedereen wist zeker of ze deze financieringsaanvraag wilden doen.
Het voorstel werd dus tegengehouden en het gesprek op het discussieforum ging nog een hele tijd door. Daarna hebben we het voorstel op basis van de discussie aangepast.
Dat was een van de voorbeelden die iedereen in de groep noemt als reden waarom Loomio echt nuttig is:
We konden een discussie voeren, een besluit nemen en een voorstel aanpassen terwijl we bezig waren.
Niet alleen praten: betrokkenheid, duidelijkheid en oproepen tot actie
We gebruiken Loomio niet alleen voor “Ben je het eens of oneens?”, maar ook voor “Wil je je inzetten voor dit project?” Als je bij een evenement zegt dat je het eens bent, zeg je dus niet alleen “Ja, ik vind het goed dat jullie het doen”, maar zeg je dat je er daadwerkelijk aan gaat deelnemen.
Een van de nuttigste dingen voor ons was simpelweg deadlines voor besluiten hebben. Mensen krijgen een melding en weten dat ze binnen een bepaalde tijd hun mening kunnen geven.
Als je veel dingen te bespreken hebt tijdens een vergadering, kun je zeggen: “We kunnen hierover op Loomio besluiten en hoeven het hier niet te bespreken.” Daardoor zijn persoonlijke vergaderingen efficiënter geworden.
We gebruiken Loomio bijvoorbeeld veel voor solidariteitsverklaringen. Als DRUK zijn naam aan een solidariteitsverklaring verbindt, moet iedereen die hebben gelezen. Je kunt de verklaring op Loomio plaatsen en iedereen kan die lezen en stemmen.
Doordat ieder van ons eigen vaardigheden in de groep inbrengt, leren de anderen die vaardigheden ook. We proberen taken veel meer af te wisselen. Vroeger werd de begeleiding van bijeenkomsten bijvoorbeeld maar door twee of drie mensen gedaan en nu doet iedereen dat. Omgaan met de pers en met sociale media — steeds meer mensen doen het. Door samen te werken leren we allemaal veel.
Labels: Activisme Praktijkverhalen
